Użytkownik
Hasło


Lekcje
FAQ


Lekcja 3

To jest książka

 
 

Dialog

To proste polskie zdanie orzecznikowe nie jest wcale takie proste w wersji japońskiej i może przybierać trzy postaci. Dzieje się to za sprawą trzech różnych zaimków, które są dobierane w zależności od lokalizacji przedmiotu (o którym zdanie orzeka) wobec uczestników aktu mówienia: mówcy i odbiorcy.
1) W przypadku przedmiotów, które znajdują się blisko (relatywnie) mówcy – nadawca wypowiedzi powinien użyć zaimka kore.

Kore-wa hon desu. - To (blisko mnie) jest książka.
これは ほん です。
2) Dla przedmiotów, które leżą w pobliżu (1 – 2 metry) słuchacza - rozmówcy, partnera, z którym prowadzony jest dialog, nadawca wypowiedzi powinien użyć zaimka sore.

Sore-wa hon desu. To (u ciebie, blisko ciebie) jest książka.
それは ほん です。 

3) Natomiast w przypadku przedmiotów, które są usytuowane relatywnie daleko od obydwu osób prowadzących rozmowę lub przy osobie trzeciej, rozmówcy powinni używać zaimka are.

Are-wa hon desu. To (daleko, tamto) jest książka.
あれは ほん です。

Jest jeszcze inna możliwość użycia odpowiednio zaimków: kore, sore i are. Jeśli conajmniej dwie osoby prowadzące dialog znajdują się blisko siebie i trudno byłoby określić „ zasięg terytorium” jednej i drugiej, wtedy używa się zaimka kore w odniesieniu do przedmiotów znajdujących się przy rozmówcach, sore dla przedmiotów leżących poza zasięgiem ich rąk, zaś are w przypadku przedmiotów znacznie od nich oddalonych.

Podobnie jest w konstrukcjach pytajnych i przeczeniach. Zawsze musimy pamiętać o tym, gdzie znajduje się wskazywany przedmiot względem uczestników dialogu.

Kore-wa hon desu-ka? Czy to (przy mnie) jest książka?
これは ほん ですか。
Hai, sore-wa hon desu. Tak, to jest książka.
はい、それは ほん です。

Sore-wa enpitsu desu-ka? Czy to (przy tobie) jest ołówek?
それは えんぴつ ですか。
Iie, (kore-wa) enpitsu ja arimasen. Nie, to nie (jest) ołówkek.
いいえ、これは えんぴつ じゃありません。

Are-wa daigaku desu-ka? Czy to (daleko,tamto) jest uniwersytet?
あれは だいがく ですか。
Hai, sō desu. Tak (zgadza się). To jest uniwersytet.
はい、そうです。あれは だいがく です。

Także w przypadku pytań z zaimkiem pytajnym nan (co?) trzeba pamiętać o lokalizacji przedmiotu, a także o tym, że pierwotny szyk zdania (czyli wzór: Aは Bです ) musi być zachowany.

Kore-wa nan desu-ka?
Sore-wa nan desu-ka?
Are-wa nan desu-ka?

Wszystkie trzy pytania można byłoby przetłumaczyć na język polski jedną konstrukcją: Co to jest? Dla Japończyków jednak każde z nich niesie oczywistą (teraz także i dla nas) dodatkową treść.

 

Dialog
Suzuki: Sore-wa shashin desu-ka?
それは しゃしん ですか。
Yamada: Iie chigaimasu. Kore-wa shashin ja arimasen.
いいえ、ちがいます。これは しゃしん じゃありません。
Suzuki: Jā, sore-wa nan desu-ka?
じゃあ、それは なん ですか。
Yamada: Kore-wa hagaki desu.
これは はがき です。

S: Czy to (przy tobie) jest zdjęcie?
Y: Nie, to (przy mnie) nie jest zdjęcie.
S: W takim razie co to (u ciebie) jest?
Y: To (blisko mnie) jest karta pocztowa.

Japończycy wystrzegają się przeczenia wprost, uważając to za zbyt obcesowe, niegrzeczne. Rzadko w związku z tym słyszy się lakoniczną odpowiedź przeczącą „iie. Czasami nawet zamiast zaprzeczyć Japończyk przytaknie (zapewniając w ten sposób, że zrozumiał pytanie), aby zaraz potem grzecznie czegoś odmówić lub delikatnie zanegować. Jedną z takich delikatniejszych form negacji jest użycie czasownika „chigaimasu” znaczącego „jest inaczej”, „różni się”, „nie zgadza się” tak jak w wypowiedzi pana bądź pani Yamady w dialogu powyżej.

Copyright PJWSTK © 2006 by Piotr Werocy