Użytkownik
Hasło


Lekcje
FAQ


Lekcja 4

To jest mój samochód

 
 

Dialog

Zaimki dzierżawcze (czyli: mój, twoja, jego itp.) w języku japońskim tworzy się regularnie poprzez dodanie do zaimków osobowych (czyli: ja, ty, on, my, wy, oni) cząstki – no, którą będziemy nazywać w tym kursie „partykułą dzierżawczą”.
watashi-no – mój, moja, moje
anata-no – twój, twoja, twoje
kare-no - jego
kanojo-no - jej
watashitachi-no – nasz, nasza, nasze
anatagata-no – wasz, wasza, wasze
karera-no – ich (mężczyzn)
kanojotachi-no – ich (kobiet)

W naturalnych wypowiedziach partykuła dzierżawcza –no często zamiast do zaimków osobowych jest dostawiana do nazwisk lub imion. Należy wtedy pamiętać o dodaniu sufiksu – san lub –chan, -kun używanych w przypadku imion dzieci, szczególnie chłopców oraz osób na równym bądź niższym szczeblu hierarchii społecznej. Proszę przeczytać zdania poniżej:

Kore-wa watashi-no kuruma desu. To (przy mnie) jest mój samochód.
これは わたしの くるま です。
Sore-wa watashi-no hon desu. To (przy tobie) jest moja książka.
それは わたしの ほん です。
Are-wa watashi-no uchi desu. To (daleko) jest mój dom.
あれは わたしの うち です。
Kore-wa anata-no kagi desu-ka? Czy to (przy mnie) jest twój klucz?
これは あなたの かぎ ですか。
Sore-wa Tanaka-san-no kimono desu-ka? Czy to (przy, na tobie) jest twoje kimono? (pytanie może być skierowane do pani Tanaki, która ma na sobie swoje kimono, jak i do kogoś innego, kto ma na sobie kimono pani Tanaki)
それは たなかさんの きもの ですか。
Are-wa Takahashi-san-no daigaku desu-ka? Czy to (daleko) jest twoja uczelnia ? (pytanie skierowane bezpośrednio do pana/pani Takahashi)
あれは たかはしさんの だいがく ですか。
Kore-wa Yōko-san-no kaban ja arimasen. To (przy mnie) nie jest torba pani Yōko.
これは ようこさんの かばん じゃありません。
Sore-wa Hashimoto-san-no hon ja arimasen. To (przy tobie) nie jest książka pana/pani Hashimoto.
それは はしもとさんの ほん じゃありません。
Are-wa Yamada-san-no shashin ja arimasen. To (daleko) nie jest zdjęcie pana/pani Yamady.
あれは やまださんの しゃしん じゃありません。
Kore-wa Tarō-kun-no bōshi ja arimasen-ka? Czy to (przy mnie) nie jest czapka Tarō?
これは たろうくんの ぼうし じゃありませんか。

Jak widać, rzeczowniki japońskie nie są nacechowane żadnym rodzajem (męskim, żeńskim czy nijakim), zaimki dzierżawcze tworzone od zaimków osobowych mają zatem tylko jedną postać. Musimy więc, tłumacząc je na język polski, dobierać odpowiednie rodzime formy rodzajowe.

Kore-wa watashi-no hon desu. To jest moja książka.
Kore-wa watashi-no uchi desu. To jest mój dom.
Kore-wa watashi-no ringo desu. To jest moje jabłko.

Cząstkę –no można dodawać nie tylko do zaimków osobowych, ale jak w powyższych zdaniach, także do nazwisk, imion, oraz wszystkich rzeczowników, którym chcemy nadać funkcję dzierżawczą (posiadanie czegoś) lub przymiotnikową. Możemy sobie wyobrazić, że coś do kogoś należy, np. książka należy do nauczyciela czyli: książka jest nauczyciela. W tym wypadku nauczyciel posiada książkę, więc partykuła dzierżawcza musi być dostawiona do słowa nauczyciel, nadając mu charakter posiadacza przedmiotu.
sensei-no hon – książka nauczyciela
gakusei-no enpitsu – ołówek studenta
Nihonjin-no seikatsu – życie Japończyków (Japończyka)
Tanaka-san-no ie – dom pana Tanaki (lub pani Tanaki)
Pamiętajmy, że jeśli chcemy zapytać bezpośrednio ososbę o wyższej od nas pozycji społecznej, czy coś należy do niej, powinniśmy używać jej tytułu, funkcji jaką pełni, zamiast zaimka osobowego (ty) czy zaimka dzierżawczego (twój). Zatem pytanie:
Czy to jest Pana (nauczyciela) gazeta?
powinno brzmieć po japońsku:
Kore-wa sensei-no shinbun desu-ka?
これは せんせいの しんぶん ですか。

Partykułę dzierżawczą stosuje się także w przypadku rzeczowników nieżywotnych, których jakaś częśc należy do całości lub w formach przymiotnikowych jak poniżej:
tsukue-no ashi – noga stołu
uchi-no mado – okno domu
daigaku-no kyōshitsu – sala uniwersytetu (szkoły wyższej)
hon-no hyōshi – okładka książki
nihon-no kaisha – firma japońska (dosł. Japonii)

Jeśli chcemy zapytać na przykład o przynależność przedmiotu (czyli nie wiemy, do kogo coś należy), musimy użyć pytajnika dare – kto? - oczywiście z partykułą dzierżawczą –no. Otrzymamy wtedy odpowiednik polskiego pytajnika czyj, czyja, czyje.

Kore-wa dare-no saifu desu-ka? Czyj to (przy mnie) jest portfel?
これは だれの さいふ ですか。
Sore-wa dare-no shashin desu-ka? Czyje to (przy tobie) jest zdjęcie?
それは だれの しゃしん ですか。
Are-wa dare-no kaban desu-ka? Czyja to (daleko) jest torba?
あれは だれの かばん ですか。

Jeśli natomiast chcemy zapytać o to samo w przypadku rzeczownika nieżywotnego, używamy pytajnika nan – co? - z partykułą dzierżawczą: nan-no, całość będziemy tłumaczyli na polski pytajnik jaki, czego.

Kore-wa nan-no kaisha desu-ka? Jaka to jest firma? (Odp.: np. elektroniczna)
これは なんの かいしゃ ですか。
Sore-wa nan-no hon desu-ka? Jaka to jest książka? (Odp.: np. medyczna itp.)
それは なんの ほん ですか。
Are- wa nan-no tatemono desu-ka? Co to za budynek (jaki?)? (Odp.: np. kościół)
あれは なんの たてもの ですか。

Pamiętajmy zawsze o zachowaniu szyku zdania. W przypadku zdania z podmiotem (np. kore-wa, sore-wa itp.) nie można wystawiać pytajnika (dare-no, nan-no) na początek pytania japońskiego, tak jak to się robi w języku polskim. Trzeba zawsze pamiętać o tym, że konstrukcja rzeczownik – no rzeczownik nie może być rozdzielona, ponieważ straciłaby wtedy swoje znaczenie.
Niepoprawne jest pytanie: Dare-no kore-wa hon desu-ka?

Poprawne jest pytanie: Kore-wa dare-no hon desu-ka?
„Czyja to jest książka?”

Dialog
Proszę zwrócić uwagę na lokalizację obiektów, o których mowa w dialogu.
Uchida: Kore-wa Tanaka-san-no kyōkasho desu-ka?
     これは たなかさんの きょうかしょ ですか。
Tanaka: Iie, chigaimasu. Sore-wa watashi-no kyōkasho ja arimasen.
いいえ、ちがいます。それは わたしの きょうかしょ じゃありません。
Uchida: A, sō desu-ka? Jā, kore-wa dare-no desu-ka?
     あ、そう ですか。じゃあ、これは だれの ですか。
Tanaka: Sore-wa sensei-no hon desu.
     それは せんせいの ほん です。
Uchida: Are-mo sensei-no desu-ka?
     あれも せんせいの ですか。
Tanaka: Iie, are-wa watashi-no desu.
     いいえ、あれは わたしの です。

U: Czy to jest Pana podręcznik?
T: Nie, to nie jest mój podręcznik.
U: Aha. Więc czyje to jest?
T: To jest książka pana profesora.
U: Czy to też jest pana profesora?
T: Nie, to jest moje.

Copyright PJWSTK © 2006 by Piotr Werocy